Fotel

Zielony fotel został kupiony w okolicach pandemii przy ulicy Daszyńskiego we Wrocławiu, nieopodal parku Ludzi ze Znakiem „P”. Pomagałem wtedy przenieść zakupiony zestaw mebli.

Później fotel wędrował po mieszkaniach wrocławskich artystów. Zmieniał adresy i towarzystwo, aż trafił na przechowanie do starej kamienicy przy końcu ulicy Prusa — znów blisko tego samego parku.

Jego pierwotni właściciele wyjechali na włoską prowincję, gdzie szukali spokoju nad górskim jeziorem. Prusa była kolejnym adresem w wędrówce fotela.

Na obrazie jest moja muza. Z historią tego portretu wiąże się także Amsterdam: nasze wspólne pobyty i snucie się po ulicach. Powstawały wtedy również serie fotograficzne — inny zapis czasu, który spędzaliśmy razem.

Pamiętam też niezwykle intensywnego sylwestra. W pobliżu miejsca, w którym byliśmy, spłonął kościół. To jedno z tych wspomnień z Amsterdamu, które zostały ze mną szczególnie mocno.

Wspólny czas urywał się, kiedy trzeba było wracać do pracy. Były wyjazdy, kolejne spotkania i rozstania, których termin wyznaczały obowiązki. Bliskość przeplatała się z odległością, a po powrotach zostawały wspomnienia i fotografie.

Portret skończyłem już po jej wyjeździe do Holandii. Malowałem z tęsknoty, wracając do jej obecności w znajomym wnętrzu.